FRANSA DOSYASI /// Mehmet ASAL : FRANSA VE FRANSIZLAR NEDEN TÜRKLERİ SEVMEZ ???


Mehmet ASAL : FRANSA VE FRANSIZLAR NEDEN TÜRKLERİ SEVMEZ ???

Fransa ve Macron kırmızı çizgiyi ve haddini yine aştı!

Fransa Türkiye’ye karşı kıta sahanlığında Oruçreis gemisiyle yaptığı araştırmaya karşılık, Yunanistan’ı desteklemek için asker gönderiyor…

Macron’un Doğu Akdeniz’e asker göndereceğini ilan etmesi Yunanistan’da sevinç çığlıklarıyla karşılandı, Başbakan Miçotakis Fransızca Twitter mesajıyla teşekkür etti.

Ankara’ya bölgede yürüttüğü doğalgaz arama faaliyetlerini durdurma çağrısı yapan Macron, "Aralarında Yunanistan’ın olduğu Avrupalı ortaklarımızın da işbirliği ile gelecek günlerde Doğu Akdeniz’deki Fransız askeri varlığını geçici olarak güçlendirmeye karar verdim" dedi.

To Vima gazetesi ise hafta içinde Güney Kıbrıs’a iki adet Rafale savaş uçağı indiren Fransa’nın, bununla da kalmayıp bir helikopterin katılımıyla Yunan savaş gemileriyle tatbikat yapacağını yazdı.

Gelelim tekrar Fransa’ya. Tüm Emperyalist güçlerin Türkiye ve Türk toprakları üzerinde gözü olmakla birlikte, Fransa; Osmanlı Döneminde elde ettiği büyük imtiyazları, kapitülasyonları Cumhuriyet ile birlikte kaybettikten ve özellikle Güney Doğu Anadolu’yu ve Kilikya’yı terk etmek, akabinde Hatay’ı da kaybetmek, Büyük Ermenistan ve Kürdistan’ı kurduramamaktan ötürü Lozan’dan bu yana tam bir Türk ve Türkiye düşmanı ülke konumuna gelmiştir. Türkiye’nin karşısında ve aleyhinde hangi dernek, cemiyet, örgüt, topluluk varsa Fransa daima onların yanındadır.

Asırlarca dünyayı sömürmüş olmanın verdiği alışkanlıkla kendilerini dev aynasında görmekte, hala yönetip yönlendirebileceklerini düşünmekte, Türkiye Cumhuriyeti’ni de eski Osmanlı sanmaktadır.

Liberté, égalité, fraternité, Özgürlük, eşitlik ve kardeşlik sloganlarının atıldığı 1789 Fransa’sı bugün, başka ırkları ve dinleri küçümseyen, İngilizceyi bilse dahi konuşmayan bir millete dönüşmüştür. Fransızlar kibirlidirler son 2 büyük dünya harbinde de kolayca teslim olup ciddi bir zafer elde edememelerine rağmen konu büyük savaşlardan açıldığımda “mangalda kül bırakmazlar” Fransızları; İngilizler de sevmez, Almanlar da hatta İspanyol ve Portekizler de. Bugün 5 asır önceki Rönesans ve Reformların, 2 asır önceki hak ve özgürlüklerin savunucusu ülke değildir Fransa.

Fransa 1954’ten 1962’ye kadar 8 yıl süreyle Cezayir’in Bağımsızlık savaşına karşı çıkarak bir buçuk milyon Cezayirli Müslümanı katletmiş, Fransız Devrimi ile özleştirilmesine rağmen bugün onun getirdiği kavramlardan çok uzak davranışlar içerisinde bir ülkedir. Tunus ve Çad’da ki Sömürüsü, zemin hazırladığı Ruanda Soykırımı ve daha niceleri saymakla bitmez. Tüm bunlara rağmen halen bazı Türklerin Frankofon hayranlığının nedeni anlamakta bu nedenle ciddi zorluk çekmekteyim.

Fransa, yönetimde yarı-başkanlık sisteminin uygulandığı üniter bir devlettir. Ülkenin başlıca ilke ve ülküleri İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi’nde açıklanmıştır.

Fransa, Avrupa Birliği adlı siyasi ve ekonomik örgütlenmenin kurucu üyelerinden biridir ve birlik üyesi ülkeler içinde yüzölçümü en büyük olanıdır. Ülke, bunun yanında Birleşmiş Milletler ‘in de kurucu üyelerinden, Frankofon’un, G8 Zirvelerinin, Latin Birliği’nin ve NATO’nun da katılımcılarındandır. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin beş daimî üyesinden biridir. 360 etkin savaş başlığı ve 59 nükleer santraliyle önemli bir nükleer güçtür. Nükleer Enerji de Dünya da ABDden sonra gelen 2nci ülkedir. Bugünkü kalkınmışlığının da en önemli nedeni bu enerji fazlasıdır.

Fransa, 17. yüzyılın ikinci yarısından bu yana dünya genelinde uluslararası ilişkiler alanında önde gelen ülkelerden olmuştur. 18. ve 19. yüzyıllar arasında, dönemin en büyük sömürge imparatorluklarından birini kurmuştur. Bu dönemlerde Fransa’nın sınırları güneydoğu Asya’dan batı Afrika’ya kadar uzanmış, etki ettiği bölgelerdeki toplumların kültür ve siyasetlerinde belirgin izler bırakmıştır.

Beş asırlık köklü ilişkilerimiz temelinde, önemli bir ticari ve ekonomik çıkar yatmaktadır.

Fransa’da 360.000’i aşkın çifte vatandaş olmak üzere 700 bini aşkın Türk nüfus yaşamaktadır. Fakat Türkleri ve Türkiye’yi hiç sevmeyen, 150 yıldır kâh Kürtler, kâh Ermeniler vasıtasıyla parçalamaya çalışan sözde bir NATO müttefikimizdir, NATO’ya dönüşü de 2009 yılında Türkiye’nin verdiği onayla olmasına rağmen. Türkiye’nin gerek nüfusu gerek se dini nedeniyle AB’ne alınmasına en açık ve pervasızca karşı çıkan ülkedir.

Nüfusu Fransa dışındaki 5 yerleşim Bölgesi ile birlikte yaklaşık 68 milyondur. Fransız halkı da pek çok Avrupalı halk gibi kendi toplumundan başka toplumlarla ilgilenmez. Fransız aydınları halkının bu özelliğini itiraf ederler. Fransız yazar Ydewalle şöyle der: “Orta tabakadan bir Fransız, genel fikirlere ilgi duysa bile çok dar bir çerçeve içinde yaşar. Oturduğu kenti çok iyi tanır, fakat ülkesini pek tanımaz. Sınırların ötesinde olup bitenler hakkında ise yetersiz ve çarpıtılmış bilgi sahibidir”

Bu sözlerden şunu anlayabiliriz: Bir Fransız’a, bir başka millet hakkında ne söylenirse ona inanır; tıpkı, günümüzdeki yalan üzerine kurulu Ermeni propagandasına veya PKK’nın barışçı olduğuna inandığı gibi.

Fransızlar ve tüm ‘Batılılar’ “Türk korkusunun beslediği gizli Türk düşmanlığına inançla!” yetiştirilirler. Türkler hakkındaki gerçek dışı olumsuz sözlere hemen inanırlar. Bizlerin de gerek tanıtım gerekse dış politika olarak zafiyetimiz de ortada olunca bu anlaşılması hiç te zor olmayan bir durumdur. Tüm Batılılar gibi Fransızlar da Türk’lere karşı temelsiz bir gizli düşmanlık vardır. Türkler zararına oluşan bu bilinçaltı kirliliği; Türkler ‘zayıf’ düştüğü her anda, rahatça açığa çıkma eğilimindedir.

Fransızlar, Türklere önce, İspanya’daki Müslümanlara dedikleri gibi ‘sarsarian’ adını vermiştir. 14. yüzyılda ‘Maure’ demeye başlamış, daha sonra da ‘Musulman’ sözünü kullanmışlardır. Ama 19. yüzyıldan sonra ‘Türk’ sözcüğü ‘Müslüman’ adıyla eş anlamlı olarak kullanılagelmiştir.

Haçlı Seferleri’nin olduğu 11. ve 12. yüzyıllar, Türkler açısından Avrupa’da olumsuz algılamanın doğduğu yıllardır. Seferden dönen -beyin gücüne değil, kaba güç özelliğine sahip- Fransızlar, ailelerine, çevrelerine abartılı savaş öyküleri anlatmışlardır. Büyük bir kahraman olduklarını vurgulamak için “insanüstü yaratıklarla” nasıl savaştıklarını masal karışımı kurgularla aktarmışlardır. Türkleri-Müslümanları, bir başka deyişle ‘o yenilmez canavarları’ nasıl yendiklerini abartının doruklarında dolaşarak tasvir etmişler… “Bir dudağı yerde, bir dudağı gökte kana susamış canavarlar” olarak anlatılan Türk, o yıllardan beri Fransızların ve diğer Avrupalıların, bilinçaltına ’korku’ öğesi olarak yerleştirilmiştir. Osmanlının 15 ve 16. yüzyıllardaki gücü de, bu masallara adeta destek olmuş; bu masalları gerçeğin iklimine taşımıştır. 1570’lerde Montaigne’in “Denemeler” inde belirttiği “Türk Padişahı, dünya ne kadar küçükmüş, dermiş…” diye başlayan o masum cümleleriyle, ‘Türk gücünü’ açıklarken, dolaylı olarak, o uydurma masalların Batı bilinçaltında ‘gerçeğe’ dönüşmesine yardım etmiştir…

Türklerin Akdeniz’deki egemenliği Fransız halkında Türk düşmanlığının iyice kökleşmesine neden olmuştur. Bakış açılarına ‘dinî ölçü’ egemen olunca, İslâm cephesinde yer alan Türklerin varlığı, Türk’ün peşinen ‘kötü’ olmasını doğurmuştur. Kanuni’nin Fransa’ya ‘kapitülasyon’ ihsanları, Fransız kültürüne serbestlik de bu durumu değiştirmemiştir.

17. yüzyıl başlarında bir Fransız için Türk, dış görünüş bakımından bir ‘dev’, ahlâkî bakımdan da Hıristiyanlara zulüm yapan ‘şeytanî bir yaratık’ tır. Bu temaları, 1631’de Paris’te haftalık olarak yayımlanan bir Gazetede görmek mümkündür.

Aslında; Türk-Fransız diplomatik ilişkilerinin tarihi 1483 yılına uzanmaktadır. Sultan II. Bayezid, anılan tarihte, Fransa’da tutulan kardeşi Cem Sultan hakkında bilgi almak üzere XI. Louis’ye Ilımlı (Limni) adasından Yunan kökenli bir Elçi göndermiştir. Osmanlı İmparatorluğu nezdinde mukim ilk Fransız Büyükelçisi Jean de la Forest de 1535 yılında göreve başlamıştır. 1535 yılında kapitülasyonların verilmesiyle Fransa, Osmanlı Devleti nezdinde en ayrıcalıklı devlet konumuna gelmiştir. Osmanlı İmparatorluğu, ilk Büyükelçisi Yirmi sekiz Mehmet Çelebi’yi 1721 yılında Fransa nezdinde atamıştır.

17. yüzyıldan itibaren Anadolu toprakları üzerinden Doğu Akdeniz’in kontrolünü sağlamaya çalışan ve bu amaçla Ermenileri kullanan, onların bağımsızlık talebiyle isyan etmesinde önemli bir rol oynayan devlettir Fransa.

Genç Türkiye Cumhuriyeti ile Fransa arasındaki ilişkilerin temelini ise Kurtuluş Savaşı sırasında imzalanan 20 Ekim 1921 tarihli Ankara Antlaşması oluşturmaktadır.

  • Fransa, Ermenilere verdiği desteği ve Ermenilerle iş birliğini İstiklâl Harbi yıllarında da sürdürmüş ve Anadolu’dan tahliye ettiği isyancı Ermenilerinden oluşan üç taburluk kuvveti Kıbrıs’ın Monarga köyünde eğittikten sonra Urfa, Antep ve Maraş’ın işgalinde kullanmıştır.
  • Ancak Kuvay-ı Milliye’nin Fransız kuvvetlerine karşı yürüttüğü başarılı mücadeleden sonra bölgede tutunamayacağını anlayan Fransa, 21 Ekim 1921’de TBMM ile Ankara Antlaşmasını imzalamış ve Anadolu topraklarını işgal için getirdiği Ermeni lejyon askerleriyle birlikte Anadoludan çekilmek zorunda kalmıştır. Ermenilere Anadolu’da yurt kurma girişimlerini Lozan görüşmeleri sırasında da dile getiren Fransa’nın özerklik verilmesi konusundaki talebi Türk Heyeti tarafından ısrarla ve taviz verilmeden reddedilmiştir.
  • Fransa’nın Türkiye Cumhuriyeti’nin başlangıcından günümüze kadar Ermeni meselesinde izlediği politikalar hep Türkiye aleyhinedir. Cumhuriyet döneminde de Ermenilere verdiği desteği sürdüren Fransa 1937 yılında ilk Ermeni soykırım anıtını açmış ve Fransa’da günümüze kadar 40’dan fazla soykırım anıtı dikilmiştir. Türkiye’nin Paris Büyükelçisi İsmail Erez’in 1975 yılında ASALA (Ermenistan’ın Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu) tarafından şehit edilmesiyle başlayan süreçte ASALA’nın gerçekleştirdiği 37 eylemle Fransa ASALA’nın Türklere karşı en çok eylem gerçekleştirdiği ülke haline gelmiştir. Fransa 1998’ten başlayarak günümüze kadar Parlamentosunda Türkiye’yi soykırımla suçlayan birçok karar almış, ancak Fransız Anayasa Mahkemesi Fransız Parlamentosunda alınan bazı kararları iptal etmiştir. Fransız Anayasa Mahkemesinin verdiği iptal kararlarından ve AİHM’nin Perinçek davasında verdiği karardan sonra Fransız yönetiminin geri adım atması beklenirken Fransa Devlet Yönetimi, Ermeni tezlerine desteğini sürdürmeye devam etmiştir.
  • Türkiye ile Fransa arasında yaşanan İskenderun sancağı (Hatay) sorunu;

Türkiye Lozan görüşmelerinde büyük bir başarı kazanarak bağımsızlık hakkını ve hükümranlığını muhasım ülkelere kabul ettirmekle birlikte 25 Nisan 1920’de Fransız mandasına bırakılan İskenderun Sancağının Türk toprakları içine alınması mümkün olamamış ve mandater ülke sıfatıyla Fransa bu bölgeyi Halep üzerinden Suriye’ye bağlamıştır. Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra tüm ülkelerle iyi ilişkiler kurma politikası kapsamında Fransa ile karşı karşıya gelmemek düşüncesiyle elverişli şartların oluşmasına kadar sorunun çözümü ertelenmiş ve 30 Mayıs 1926 tarihinde Türkiye ile Fransa arasında akdedilen Dostluk Anlaşmasıyla İskenderun Sancağı bölgesinin statüsü teyit edilmiştir. Ancak Fransa’nın 22 Aralık 1936’da Suriye ile imzaladığı ve Suriye’ye bağımsızlık verilmesini öngören anlaşma ile İskenderun Sancağının da Suriye’ye bağlanması tehlikesinin ortaya çıkması üzerine Türk Hükümeti sorunun halledilmesi için Fransa ve Milletler Cemiyeti (MC) nezdinde girişimlerde bulunmuştur. MC sorunun halli için bir gözlemci heyeti görevlendirmiş, heyet 31 Aralık 1936’da göreve başlamıştır. Soruna bir çözüm bulmak amacıyla Fransa ile görüşmelerini sürdüren Türkiye’nin Hatay’ın bağımsız bir devlet olmasına ilişkin önerisi başlangıçta Fransa tarafından reddedilmiş ve Fransa takip eden dönemde Dersim isyanını destekleyerek Türkiye’nin dikkatini Hatay’dan Dersim’e çekmeye çalışmıştır. Dersim ve Hatay’daki Alevileri Türklere karşı kışkırtan Fransa Türkiye’nin sıkıştırılması çabaları kapsamında Ermenileri de kullanmış ve Hatay bölgesindeki Ermenilere silah dağıtmıştır.

Fransa’nın Hatay bölgesinde Türklere karşı Ermenileri kullanmaya kalkışması üzerine Türkiye Ermeni Patriği Mesrop Maroyan, Türkler aleyhine çalışan Ermenileri ikaz etmek üzere Hatay’a iki Ermeni Rahip göndermek için İçişleri Bakanlığından izin istemiştir. Bunlar arşivlerde yer almaktadır.

Fransa’nın Suriye’nin bağımsızlığını tanıması konusunda imzalanan anlaşma gereğince icra edilen Hatay seçimleri öncesinde Fransızların seçim sonuçlarını etkilemek için başvurduğu uygulamalara tepki gösteren Türkiye’nin talimatına uyan Türklerin çoğu seçimlere katılmamıştır. Türkiye’nin itirazı üzerine seçim yönetmeliği üzerinde yapılan değişikliklerden sonra MC gözetimi altında 3 Mayıs 1938’de başlayan seçimlerde ise Fransız manda yönetimi bölgedeki Türklerin seçmen kaydı yaptırmasını önlerken Suriye’deki Taşnak ve Hınçak Ermenilerini Hatay’a getirerek İskenderun Sancağına vatandaş olarak kaydetmiş, Fransız manda yönetiminin söz konusu uygulamaları üzerine Türkiye ile Fransa arasındaki ilişkiler gerginleşmiştir

Atatürk’ün 20 Mayıs 1938’de Mersin’e, ardından 24 Mayıs 1938’de Adana’ya giderek buradaki askeri birlikleri denetlemesi ve sınıra 30.000 kişilik kuvvet yığması Türkiye’nin kararlılığını göstermesi açısından etkili olmuştur. Türkiye’nin bu kararlı tavrı karşısında geri adım atmak zorunda kalan Fransa önce seçimleri ertelemiş ve Hatay’daki temsilcisini değiştirmiş, ardından Abdurrahman Melek’i Hatay Valisi olarak atamıştır. Daha sonra Fransa Türkiye’nin teklifini kabul etmiş ve MC kararıyla Sancak’ın toprak bütünlüğünün Türkiye ile Fransa arasında yapılacak bir anlaşma ile teminat altına alınması kararlaştırılmıştır

22-31 Temmuz 1938’de yapılan seçimler sonucunda Türkler İskenderun Sancağındaki 40 milletvekilliğinden 22’sini kazanmış ve 2 Eylül 1938’de Hatay Meclisi toplanarak Hatay Devleti’nin kuruluşunu ilan etmiştir. Takip eden süreçte Türkiye ile Fransa arasında 23 Haziran 1939’da “Hatay Anlaşması” imzalanmış bir yıl kadar bağımsız kalan Hatay Devleti Hatay Meclisi’nin 29 Haziran 1939’da oybirliği ile aldığı kararla Türkiye’ye katılmıştır.

Böylece Fransa’nın Kilikya diye adlandırdığı Çukurova bölgesinde Ermenistan kurma hayalleri ve Antakya bölgesini Türkiye’den koparma çabaları İstiklâl Harbinde savaş yoluyla, Hatay’da ise diplomasi ve kriz yönetimi yoluyla önlenmiştir.

  • Bernard Lewis Olayı;

1993’te Le Monte gazetesinde yayınlanan makalesi nedeniyle Profesör Bernard Lewis aleyhinde, Fransız-Ermeni Dernekleri Forumu tarafından açılan dava üzerinde bir nebze durmakta yarar vardır. Lewis, yazısında, "Osmanlı hükümetinin Ermeni ulusuna karşı kitlesel imhayı öngören bir planı olduğunu gösteren geçerli kanıt yoktur… Türklerin `tehcire’ (Ermenilerin savaş alanından alınarak başka yerlere gönderilmesi) başvurmalarının meşru nedenleri vardır… Zira, Ermeniler Osmanlı topraklarını işgal eden Rusya ile ittifak halinde Türklere karşı çarpışıyorlardı" demişti. Gerçek de buydu… Ama, Forum, Lewis’i, "Türklerin 1,5 milyon Ermeni’yi imha ettiğini kabul etmeyerek Ermeni ulusuna hakaret ve iftira etmekle" suçluyordu. Mahkeme, Forum’u haklı bularak Lewis’i 10 bin frank para cezasına mahkûm etmiştir.

  • Fransa’nın Müslüman dünyasıyla karmaşık ve uzun tarihi;

Öncelikle, Fransa’nın diğer batılı ülkelere nazaran Müslüman dünyasına ev sahipliği açısından daha uzun soluklu ve yakın bir ilişkisi vardır.

Fransa’nın 1830 yılında Kuzey Afrika ülkesi Cezayir’i işgaliyle birlikte Müslüman Afrika, Fransa’nın arka bahçesi haline gelmiştir.

2. Dünya Savaşı’nın ardından çok sayıda kuzey Afrikalı Müslüman, sanayileşmeyle birlikte açılan yeni fabrikalarda çalışmak üzere Fransa’ya gelmiş ve Afrikalılar Fransa’ya ilk geldiklerinde Paris ve Lyon’un endüstrileşmeye başlayan kuzeydeki kırsal bölgelerine yerleştirilmiştir.

Post-sanayileşme döneminde fabrikalar kapanmış ancak bu bölgeye göçen Afrikalılar ilk yerleştikleri bölgelerde yaşamaya devam etmiştir. Burada çocukları hatta torunları olmuştur. Fransız toplumunda oluşan bu azınlık yıllarca ayrımcılığa maruz kalmıştır.

Ancak yıl 2005’e geldiğinde Fransız toplumunda yaşanan ötekileştirme ve ayrımcılığa keskin bir reaksiyon gösterilmiştir. Fransız banliyölerinde başlayan ayaklanmayı, hükümet kanadından yapılan açıklamalar da körüklemiştir. Olayların başladığı banliyölerde yaşayanların yarısı 20 yaşın altında ve işsizlik oranın yüzde 40’ın üstündedir. Gerginlik sona ermişse de huzursuzluk devam etmiştir. Fransız banliyölerinde yaşayan mutsuz Müslüman azınlığın ‘Cihat’ yoluyla etki altına alınması da o dönemde oldukça kolay olmuştur.

  • Fransa’nın Cezayir üzerindeki süren etkisi;

Fransa, kendi sömürgeleri olan diğer Avrupa ülkelerinin aksine eski sömürgesinden tamamen elini çekmemiştir. Cezayir gerek ekonomik gerekse askeri olarak Ortadoğu ve Afrika’da Fransa’nın ulusal çıkarlarını savunmaya devam etmiştir. Irak ve Suriye’de El Kaide ve IŞİD’e karşı mücadelede Cezayir asıllı Afrikalı Müslüman askerler de varlık göstermiş hatta IŞİD sosyal medya aracılığıyla Fransızca yayınladığı mesajlarda, “Kız ve erkek kardeşlerinize karşı günah işliyorsunuz” ifadelerini kullanmıştır. IŞİD’e yönelik saldırılarda Afrikalı Müslüman askerlerin yer alması terör örgütü safında büyük tepki çekmiştir. Müslümanların Müslümanlara karşı savaştırılmasının azmettiricisi olarak algılanan Fransa, bu nedenle IŞİD’in öncelikli hedefi haline gelmiştir.

  • Fransa’nın sosyal politikaları;

Fransa’nın IŞİD’in hedefinde olmasının önemli sebeplerinden biri de ülkede yaşayan Müslüman azınlığa karşı uygulanan yaptırımlar sayılabilir. Örneğin 2010 yılında kamuya açık alanlarda Müslümanlar için sembolik öneme sahip olan peçenin yasaklanması toplum tabanında büyük bir öfkeye neden olmuştur. Yine Mayıs 2015’te Fransa’nın güneyindeki Beziers şehrinin aşırı sağ partili belediye başkanı Robert Menard’ın “anaokulu ve ilkokula giden Müslüman çocukları fişlediğini itiraf etmesi” büyük bir skandala yol açmıştır. Skandal açıklama sonrası belediye başkanı hakkında soruşturma açılmıştır.

  • Fransa’daki Hristiyan nüfusun yoğunluğu;

Laik bir devlet olmasına karşın Fransa’da nüfusun çoğunluğunun Katolik oluşu ve ülke tarihinde kilisenin ağırlıklı konumu, Paris’in Müslüman azınlıkla ilgili politikalarının sorgulanmasına da zemin hazırlamaktadır. Fransa’nın aşırı dincilikle mücadelesi de zaman zaman bu perspektiften algılanır.

IŞİD’in yayınladığı tehdit mesajlarında –yalnızca Fransa için değil– Koalisyon güçlerine katılan tüm ülkelerin askeri güçleri için “Haçlı ordusu- Haçlı seferi” ifadesini kullanması da bu iddiayı doğrular niteliktedir.

  • Fransa’nın dine karşı muhalif tutumu – Hiciv Tolerasyonu;

Fransa’nın organize dinlere (sadece İslamiyet için değil) muhalefeti ve bundan beslenen geleneksel bir mizah anlayışı mevcuttur. Charlie Hebdo’nun IŞİD tarafından hedef alınmasının en önemli nedenlerinden biri de İslam dinini hicveden karikatürleridir…

Ancak Fransa’nın ikinci kez hedef alınmasının ardında, Charlie Hebdo saldırısından sonra halk tabanının ve hükümet kanadının bu hicve karşı yüksek tolerasyon göstermesi, hatta bu yayınların altı çizilerek basın özgürlüğü kapsamında sayılması, bunun defalarca deklare edilmesi gösterilebilir.

Son olarak Avrupa’daki radikal sağın yükselişi de saldırıların hedefinde Fransa’nın olmasının sebeplerinden biri sayılabilir. Radikal Sağın Fransa’daki temsilcisi Marine Le Pen’in liderliğindeki Ulusal Cephe’nin Charlie Hebdo saldırısının ardından Fransa’daki İslami değerlere tezat söylemleri büyük tepki çekmiştir. Sağcıların propagandavari, nefret dolu söylemleri radikalleşmeye yol açmaktadır. Tüm bu söylemler de Fransa’daki Müslümanların kendilerini dışlanmış hissetmesine ve IŞİD gibi nefret vaazcılarının onları kandırmasına ve kolayca etkisi altına almasına temel hazırlamaktadır.

  • FRANSA’nın Türkiye’de ki okulları ve buna karşılık Fransa’da ki Türk Okullarına bakışı;

Türkiye’de de hem Özel hem de büyükelçilik destekli Fransız okulları bulunmaktadır. Hatırlanacak olursa başta Devlet Okulumuz Galatasaray olmak üzere, Saint Joseph İstanbul, Saint Joseph İzmir, Saint Benoit, Saint Pulcherie, Saint Michel, Notre Dame De Sion Liseleri vardır. Ayrıca Fransız elçiliğine bağlı iki okul da vardır. Bunlar; Ankara’daki Charles de Gaulle ve İstanbul’daki Pierre Loti’dir. Ayrıca NDS (Neslin Değişen Sesi, Notre Dame De Sion ) ve Küçük Prens ( Saint Joseph) kültürü ile hizmet vermeye çalışan Özel İlköğretim Kurumlarıdır. Ayrıca Ankara ve İzmir’de Tevfik Fikret Liseleri de Fransızca hazırlık ve eğitimi ile öğrenim yapmaktadır.

Bu okulların hukuki statüsü yoktur. Türkiye’de görevli Fransızlar için kurulmuştur, ancak yüzde 80 öğrencileri Türklerdir. Türkiye’nin, “Fransız eğitim sistemiyle uyumlu olarak açmayı öngördüğü okullar için Fransa Hükümeti büyük zorluklar çıkartmaktadır.” Üstelik te Fransa da yaklaşık 800 000 Türk yaşarken Türkiye’de yaşayan Fransız sayısı yok denecek kadar azdır. Bu da Fransa’nın tek taraflı Kültür ihraç etmeye çalışırken, Adalet, Eşitlik, Özgürlük ilkesine aykırı şekilde farklı kültürleri ülkesinde istememesinin ve bencil davranışın en açık örneğidir.

Fransız Milli Eğitim Bakanı Jean Michel Blanquier "Türk hükümetinin bu liseler aracılığıyla islamcı ideolojiyi yaymaya çalıştığını" söylemesi aslında Türkiye’de ki Fransız Okullarının amacının da Katolik Hristiyanlığı yaymak ya da hoşgörü gösterilmesini sağlamak olduğunun bir bakıma itirafı gibidir.

Türkiye’de ki Fransız Okullarının hepsi Osmanlı döneminde kurulmuş ve bugün hâlâ pek çok ailenin, “biraz da Fransız hayranlığından veya ebeveynlerin bu okullarda okumuş olmasından kaynaklanan”, Fransızca diline ve fonetiğine duydukları ilgi ile çocuklarını göndermeye hevesli oldukları okullardır. Fransa’da hiçbir Devlet Okulu Fransızlara Türkçe Dilini seçenek olarak sunmazken bizim hala Devlete ait ilköğretim Okulları ve Liselerde ikinci dil olarak Fransızca okutulmasına müsaade etmemizin ve bu maksatla Fransızca Öğretmeni atamaları yapılmasının değerlendirilmesini siz bu yazıyı okuyanlara bırakıyorum. (Örnek; Pertevniyal Lisesi, Burak Bora Anadolu Lisesi, Gazi Anadolu Lisesi vb. gibi)

Fransa’da Türk Dili ve Edebiyatı veya Türkoloji eğitimi veren iki üniversite bulunuyor. Bunlardan ilki Paris-Sorbonne Üniversitesi’ne bağlı olan Doğu Dilleri ve Uygarlıkları Ulusal Enstitüsü (INALCO). Diğeri ise Strasbourg Üniversitesi bünyesindeki Türk Etüdleri bölümü. Her iki bölümde lisans, yüksek lisans ve doktora seviyesinde eğitim ve devlet diploması veriliyor. Osmanlıca dersleri de mevcut. Fransa’da ayrıca, bölüm seviyesinde olmasa da birçok üniversitede Türkçe, Türk edebiyatı, tarihi, siyaseti ve coğrafyası dersleri verilmekte. Ancak Fransızlara Türkçe Öğreten bir Fransız Devlet Lisesi yok. Çünkü hiçbir Fransız Orta Öğrenim Seviyesinde Türkçe’ye ve Türkiye’ye ilgi duymuyor. Acaba neden?

Osmanlı döneminde, Türkiye’de Levanten dediğimiz yabancılar da yaşıyordu ve Türkiye’de ki bu okullar biraz da onların çocukları için açılıyordu aslında. Ama sonra Tanzimat’la beraber Fransızca kültür dili haline gelince, her cemaatten aile çocuğunu bu okullara göndermek istemiştir. Yandaki haritada kırmızı alan; 1800-1900 başında İstanbul dışındaki Fransız Levanten Okullarının olduğu bölgeyi göstermektedir.

On dokuzuncu yüzyıldan başlayarak seçkin ve aydın sınıfların tercih ettiği dil olan Fransızca uzun yıllar diplomasi dili olarak da kabul edilmiştir. Osmanlı İmparatorluğunun özellikle İstanbul’da yaşayan Hıristiyan topluluklarının eğitimiyle yükümlü olan dinsel okulları resmen tanıdığı bilinir. Yirminci yüzyılda bu dinsel okullar Türkiye’de Tevhid-i tedrisat kanununun kabulüyle Türk öğrencilere de eğitim vermeye başlamıştır. Bunlar sıradan birer eğitim kurumu değildir. Amaçları; Fransız hayranı, biraz muhafazakâr, sosyal, özgüveni yüksek, belli uluslararası değerlere sahip bireyler yetiştirmektir. İşin bir ilginç yanı da eskiden bu okullarda din adamlarının ders veriyor olması ve bunların misyonerlik görevi üstlenmiş olmalarıdır.

NETİCE:

Tüm bu anlatılanları ve çıkarılması gereken sonucu 1-2 cümlede toparlamak gerekirse;

Fransa Devlet Politikası olarak Türkleri ve Müslümanları sevmez. Fransız halkı ise kendisinden başkasını beğenmez ve güvenmez. Türkiye’nin AB’ne girme isteği, Fransa var oldukça gerçekleşmesi mümkün olmayan bir hayaldir.

Bunu bilerek Fransa ile karşılıklı menfaatleri dengeleyen, haysiyetli, laik çizgide ilişkiler sürdürülmeli ama asla Fransa’ya güvenilmemeli, her an Türkiye’yi yok etmek isteyecek politikaları kolayca ve acımasızca uygulayacakları unutulmamalıdır.

FRANSA DOSYASI : Eski Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac’ın, Saddam Hüseyin’den 6,15 milyon dolar rüşvet aldığı ileri sürüldü


Eski Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac’ın, Saddam Hüseyin’den 6,15 milyon dolar rüşvet aldığı ileri sürüldü

İngiltere’nin eski istihbarat başkanı Richard Dearlove, 2 gün önce hayatını kaybeden Fransa’nın eski Cumhurbaşkanı Jacques Chirac’ın, 2003 yılında Irak’ın işgalini rüşvet aldığı için desteklemediğini ileri sürdü.

2003 yılında dönemin ABD Başkanı George W. Bush’un istediği Irak Savaşı’na karşı çıkan Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac, iki ülke ilişkilerinde diplomatik gerilime neden olmuştu.

1997- 2007 yılları arasında İngiltere Başbakanlığı yapan Tony Blair’in istihbarat başkanı Sir Richard Dearlove’ın, Chirac’ın ölümünün hemen sonra ortaya attığı iddia, herkesi şaşırttı.

Daily Mail’e konuşan Dearlove MI6’in başında olduğu dönem, Irak Savaşı’na karşı çıkan Chirac’ın haklı olduğunu, kendilerinin yanıldığını söylüyor.

‘SADDAM’DAN 6,15 MİLYON DOLAR ALDI’

Dearlove’a göre, Chirac’ın planlanan askeri operasyon konusundaki duruşunu, Irak’ın idam edilen lideri Saddam Hüseyin’den aldığı para belirlemişti.

ABD ve İngiltere istihbaratının, Chirac’ın Irak liderinden 5 milyon sterlin (6.15 milyon dolar) aldığını bildiğini ileri süren Dearlove, ”O zamanlar politik olarak endişe verici bir miktardı. Chirac’ın Saddam’la uzun süredir devam eden bir ilişkisi vardı. Akış devletlerarası değildi, kişiseldi.” dedi.

İDDİALAR UZUN SÜREDİR VAR

Dünya kamuoyunda birçok kez, Saddam’ın Chirac’ın kampanyalarına akaıttığı iddia edilen kara paradan bahsediliyordu ve bu iddialar hiçbir zaman doğrulanamadı.

Ancak Dearlove gibi 2003 Irak Savaşı’nın yanlış olduğunu savunan eski bir istihbaratçının bu iddiaları desteklemesi, güçlü bir dayanak oluşturdu.

Dearlove’ın açıklamasını Chirac’ın ölümünden sonra yapması ise, ‘itibarına zarar vermek istememek’ olarak yorumlanıyor.

17 Mayıs 1995’te Fransa Cumhurbaşkanı olan Jacques Chirac, yedi yıllık ilk görev süresinin ardından, Nisan 2002’de tekrar cumhurbaşkanı seçilmişti.

Fransa’nın 86 yaşındaki eski cumhurbaşkanı Jacques Chirac, geçtiğimiz günlerde hayatını kaybetti.

2003 yılında ABD’nin Irak’ı işgali, 1 milyon can kaybına neden oldu. Devrik lider Saddam Hüseyin idam edilirken, ülkede bir daha geri dönüşü olmayan bir karmaşa hakim oldu.

FRANSA DOSYASI /// ERTUĞRUL ÖZKÖK : İŞTE GİZLİ LİSTE : SÜLEYMANİYE YANSA KİM KAÇ PARA VERECEK ???


ERTUĞRUL ÖZKÖK /// İŞTE GİZLİ LİSTE : SÜLEYMANİYE YANSA KİM KAÇ PARA VERECEK

YANGININ üzerinden daha 24 saat geçmeden Notre Dame Katedrali için toplanan paranın miktarı 800 milyon Euro…

Bunun 500 milyon Euro’sunu ülkenin 3 zengini veriyor.

Üçünün ortak noktası dünyanın en ünlü lüks markalarının sahibi olması.

İşte gizli liste: Süleymaniye yansa kim kaç para verecek

DİOR’UN SAHİBİ KAÇ PARA VERDİ

– Bernard Arnault: LVMH Louis Vuitton Moet-Hennessy markalarının baş harflerinden oluşan grup.

Altında şu markalar var: Dior Celine Marc Jacobs Fendi Kenzo Givenchy Bulgari Guerlain Chaumet.

Ayrıca Chateau d’Yquem’in de aralarında bulunduğu 70 çok ünlü şarap markası Glenmorangie viskisi.

Sephora güzellik ve bakım ürünü dağıtım şirketi…

Arnault 200 milyon Euro vereceğini açıkladı.

SALMA HAYEK’İN KOCASI KAÇ PARA BAĞIŞLADI

İşte gizli liste: Süleymaniye yansa kim kaç para verecek

– François-Henri Pinault.

Kering grubunun CEO’su Artemis grubunun sahibi.

Şu markaların sahibi:

Saint Laurent Alexander McQueen Gucci Balenciaga Bottega Veneta Brioni Boucheron

Christie’s sanat müzayede şirketinin ve Chateau LaTour şaraplarının sahibi.

Evinde 3 bin sanat eseri var.

Bunlar arasında Picasso Mondrian Koons’un eserleri de var. 100 milyon Euro vereceğini açıkladı.

LANCOME’UN SAHİBİ CEBİNDEN NE ÇIKARDI

– Bettencourt Meyers ailesi. L’Oreal grubunun sahibi…

Şu markaların sahibi:

Lancome Giorgio Armani Yves Saint Laurent güzellik ve bakım ürünleri bölümü Biotherm Kiehl’s Ralph Lauren Helene Rubinstein Guy Laroche Maison Margiela Diesel Shu Uemura Paloma Picasso… 200 milyon Euro vereceğini açıkladı.

KADINI GÜZELLEŞTİREN ÇOK MU MÜMİN OLUYOR

İşte gizli liste: Süleymaniye yansa kim kaç para verecek

Şimdi gelelim asıl soruya…

Sizce bu aileler bu kadar büyük parayı neden veriyor?

Ve Fransa nasıl olup da rekabet pazarında birbirinin gözünü oyan bu insanları ortak bir tasada yan yana getirebiliyor…

Çok dindar oldukları ve yanan bina da kilise olduğu için mi?

Yoksa o binayı Fransa’yı millet yapan hem de ayrıcalıklı bir millet haline getiren en önemli kültürel miraslardan biri olarak gördükleri için mi… Hadi şimdi geleyim başlıktaki soruya…

Allah göstermesin Süleymaniye yansa hangi Türk iş insanı ne verirdi?

Hadi gelin bir listesini yapalım.

KRİNDJABO KRALI NOTRE DAME İÇİN KAÇ PARA VERDİ

İşte gizli liste: Süleymaniye yansa kim kaç para verecek

VALLAHİ ben adını ilk defa işittim.

Krindjabo Sanwi Krallığı’nın başkentiymiş…

Hadi itiraf edeyim bu krallığın adını da ilk defa işittim.

Meğer Fildişi Sahili’nin güneydoğusunda bir yermiş.

Bütün bunlar içinde bildiğim tek yer Fildişi Sahili…

*

Bir devletin içinde ayrı bir krallık nasıl olur diye sorarsanız…

Bildiğimiz krallık değil küçük bir geleneksel topluluk… Resmi yanı yok yani…

*

Krindjabo Kralı yangında harap olan Notre Dame Katedrali’nin onarılması için para yardımında bulunacağını açıklamış.

Paranın miktarını söylememiş ama nedenini belirtmiş.

Bu krallığın eski krallarından biri 1700 yılında Notre Dame Katedrali’nde vaftiz edilmiş.

*

Biraz araştırınca altından ilginç bir hikâye de çıktı.

Krindjabo yerel dilde“Krindja’nın altı” anlamına geliyormuş.

Krindja da bu köyün ortasındaki büyük ağacın adıymış.

Michael Jackson 1992 yılında bu köyü ziyaret etmiş ve ailesinin kökenlerini bu ağacın altında bulduğunu söylemiş.

ALİ BEY VE MEHMET BEY YANAN CAMİYE Mİ VERİRDİ KENDİ CAMİ Mİ YAPTIRIRDI

İLK yazıdaki soruyu isterseniz biraz daha hınzırlaştırarak sorayım.

Ayasofya’yı müze olmaktan çıkarıp cami yapmayla uğraştığımız şu günde hangi camimiz yansaydı kim ne verirdi?

Yoksa hepsi kendi adını taşıyan irili ufaklı camiler yaptırmayı mı tercih ederdi?

*

Kimler mi…

Ali Bey Mehmet Bey Cemal Bey Bülent Bey…

Ben hayalilerini yazdım gerçeklerini siz yazın karşılarına da tahminlerinizi… Sonuç ne? Üç babayiğit bulabildiniz mi?

*

Ama durun hemen kızmayın bu tarihi yoklamada el kaldırmayan veya “Buradayım” demeyenlere…

Çünkü…

Önce kutsal mekânları sadece ibadet edilen sadece alnın secdeye değdiği yerler olarak görmeyip onları bütün milletin kafasında ortak birer kültürel varlık haline getirecek birleştirici bir ruh lazım bize…

Bilelim ki kutuplaştırılmış bir kısmı ötekileştirilmiş bir toplumun ruhu buna elvermez…

*

Yani arkadaş önce gerçek burjuvazi ve onun değerleri lazım…

Bir de kuralları üzerinde herkesin hemfikir olduğu gerçek bir demokrasi…

*

Bugünlerde çok kızdığımız Fransa’da bunların ikisi de var…

O nedenle 24 saat içinde 800 milyon Euro bulundu.

Emin olun yanan Louvre olsaydı daha da büyüğü toplanırdı.

*

Çünkü Fransa’yı Fransa yapan değer çok büyük bir kültürden geliyor…

Buna bir de ana dillerindeki“Noblesse oblige” yani “Asalet böyle gerektirir” cümlesi eklenince…

Pamuk eller kendiliğinden gidiyor ceplere…

LİNK : http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/ertugrul-ozkok/iste-gizli-liste-suleymaniye-yansa-kim-kac-para-verecek-41186317?fbclid=

FRANSA DOSYASI : Kaddafi’nin İstihbarat Başkanı Es-Sensusi’den Olay İtiraf !


Kaddafi’nin İstihbarat Başkanı Es-Sensusi’den Olay İtiraf !

Kaddafi’nin istihbarat Başkanı Abdullah es-Sennusi Eski Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin seçim kampanyası için devrik lider Muammer Kaddafi’den milyonlarca dolar aldığı itiraf etti.

Kaddafi’nin İstihbarat Başkanı Es-Sensusi’den Olay İtiraf! Fransız hakimlerin , Libya’nın devrik lideri Muammer Kaddafi’nin istihbarat şefi aynı zamanda kayın biraderi olan Abdullah es-Sennusi ile görüşmesinin sonunda eski Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin seçim kampanyası için Muammer Kaddafi’den 8 milyon dolar aldığını itirafında bulundu Kaddafi’nin Sarkozy’e para transferini bizzat kendisinin yaptığını hakimlerle paylaşan Sennusi’nin, "Sarkozy’nin ödemeler karşılığında Kaddafi’nin uluslararası imajının düzeltilmesi, Kaddafi ve yardımcıları hakkındaki davaların düşmesi, yakalama emirlerinin durdurulması konusunda söz verdi" dedi. ayrıca Sarkozy’nin 2007 yılında göreve gelmesinin ardından Kaddafi’yi görkemli bir şekilde ağırladığı bilgisini de paylaştı. 30 yıl süren cumhurbaşkanlığı dönemi hala soruşturulan Sarkozy, geçen yıl mart ayında Kaddafi’den milyonlarca dolar değerinde para aldığını kesin bir dille yalanlayarak, hakkındaki soruşturmayı "zaman kaybı" şeklinde niteleyerek Kaddafi’nin seçim kampanyasına yaptığı yardımın 45 bin dolardan az olduğunu ve bu meblağın "seçim kampanyası bütçesinin çok küçük bir kısmına denk geldiğini" açıklamasını yaparak kendini savunmuştu.

OKU, YORUMLA ve PAYLAŞ ==> https://haberport.com/dunya/kaddafinin-istihbarat-baskani-es-sensusiden-olay-itiraf-h2191.html

FRANSA DOSYASI /// Hazel ÇAĞAN ELBİR : FRANSA GÜVENİLİR BİR MÜTTEFİK MİDİR ?


Hazel ÇAĞAN ELBİR : FRANSA GÜVENİLİR BİR MÜTTEFİK MİDİR ?

Amerika Birleşik Devletleri (ABD) Başkanı Donald Trump, 20 Aralık 2018 tarihinde Suriye’den ABD askerlerini çekeceğini açıklamıştır. Bu karara ilişkin olarak Fransa’nın ortaya koyduğu tepki dikkat çekicidir. Fransa Savunma Bakanı Florence Parly ile bilahare Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron konuya ilişkin düşüncelerini sert bir şekilde ifade etmişlerdir. Macron, müttefiklerin her zaman güvenilir olması gerektiğini vurgulayarak, omuz omuza mücadele etmelerinin beklendiğini[1]söylemiştir.

Fransa’nın bu hissiyatını anlamak mümkün olmakla beraber, bu ülkenin ittifak ilişkisi içinde olduğu başka ülkelere ne kadar müttefik olduğu tartışmaya açık bir husustur.

Fransa, açıkça, ABD’nin müttefiklerini yüzüstü bıraktığını ve güvenilmez bir müttefik olduğunu ifade etmiştir. Bunu bu kadar açık bir şekilde söyleyen bir Cumhurbaşkanı ülkesinin ne kadar güvenilir olduğunu da sorgulamalıdır. Türkiye açısından ise Fransa’nın ne derece güvenilir bir müttefik olduğu sorgulandığında, bu sorunun yanıtının olumlu olmadığı aşikârdır. Fransa, 1952’den beri Türkiye’nin NATO müttefikidir.[2] Oysa, Türkiye’nin bu ülkeye müttefik olarak duyacağı güveni gölgeleyen hususlar mevcuttur. Örneğin, Fransa yakın geçmişte Ermeni teröristleri bağrına basmış ve günümüzde de radikal ve fanatik Ermeni söylemine en çok destek veren ülkelerden biri olmuştur. Fransa, keza Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üyelik müzakere sürecinde ele alınması gereken fasıllardan beşinin açılmasını engellemektedir. Ayrıca, bir terör örgütü olduğu kabul edilen PKK’nın uzantısı PYD ile günümüzde bile Suriye’de işbirliği yaptığı bilinmektedir. Türkiye hayati çıkarlarını ilgilendiren böyle önemli konularda müttefiklikle bağdaşmayan politikalar izleyen Fransa gibi bir ülke ile ilişkilerinde nasıl davranmalıdır?

Ne yazık ki, eleştirilerimiz yalnızca Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un şahsına yönelik değildir. Macron’dan önceki Fransız Cumhurbaşkanları da farklı bir tutum sergilememişlerdir. Fransa’nın geleneksel olarak "müttefiklik" anlayışında bir zafiyet olduğu görülmektedir. Cumhurbaşkanı Macron, Trump’ı eleştirecekse, önce kendisine ve ülkesinin dış politikasına eleştirel bir gözle bakmalıdır. Bu kapsamda, müttefiklik anlayışının gözden geçirilmesi ve müttefiklere karşı nasıl davranılması gerektiğinin bir kez daha değerlendirilmesi yararlı olacaktır. Türkiye özelinde, bu sıkıntının yalnız Fransa ile sınırlı olmadığını söylemek de mümkündür. Benzer sorular Almanya ve Alman Başbakanı Merkel bakımından da hatıra gelmektedir. Her halükârda, aynı ittifaka mensubiyette hiçbir şekilde çifte standarda yer olmadığı kesin bir gerçek olarak karşımızda durmaktadır.

[1]“Macron: Trump’ın Suriye’den Çekilme Kararından Derin Üzüntü Duyuyorum, Bir Müttefik Güvenilir Olmalı”, Sputniknews.com, 23 Aralık 2018,

LİNK : https://tr.sputniknews.com/avrupa/201812231036767221-macrondan-trump-abd-cekilme-aciklamasi/

[2]Hüseyin Bağcı, “Türk Dış Politikasında 1950’li Yıllar”, Ankara: ODTÜ Yayıncılık, 2007, s. 35.